ರೇಖಾ ಫೋನ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ತೆರೆದಳು.
ಮೂರನೇ ಸಲ ಅಮ್ಮ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಮೂರೂ ಸಲ ಅದೇ ಕೋರಿಕೆ! “ಅಪ್ಪನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಬಾ, ರೇಖಾ. ಈ ಸಲ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಮಾಡೋಣ. ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಪಡ್ತಾರೆ.” ಮತ್ತು ಮೂರೂ ಸಲ ರೇಖಾ ಅದೇ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಳು! “ಅಮ್ಮ, ಡೆಡ್ಲೈನ್ ಇದೆ. ನೋಡ್ತೇನೆ.”
ಆ ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದು ಗಂಟೆಗೆ ಆಫೀಸ್ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಮುಚ್ಚಿ ಅವಳು ಛಾವಣಿ ನೋಡಿದಳು. ಕೋಣೆಯ ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ನೀಲಿ ಬೆಳಕು ನಿಂತಿತ್ತು! ಹೊರಗಿನ ಯಾವುದೋ ಫ್ಲೆಕ್ಸ್ ಬೋರ್ಡಿನ ಪ್ರತಿಫಲನ. ಬೆಂಗಳೂರು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೂ ಎಂದೂ ಮಲಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಎರಡು ವರ್ಷ. ಎರಡು ವರ್ಷದಿಂದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. “ಹೋದ ತಿಂಗಳು ಹೋಗ್ತೇನೆ” ಎಂದಿದ್ದಳು. ಆ ತಿಂಗಳು “ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು” ಆಗಿ, ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು “ರಿಲೀಸ್ ಆದ ಮೇಲೆ” ಆಗಿ, ರಿಲೀಸ್ “ಅಪ್ರೈಸಲ್ ಆದ ಮೇಲೆ” ಆಗಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎರಡು ವರ್ಷ ಕಳೆದುಹೋಗಿತ್ತು.
ಬದುಕು ಹೀಗೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಯಾರೋ ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಆ ರಾತ್ರಿ ಅದು ಸರಿ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ರೇಖಾ ಟಿಕೆಟ್ ಬುಕ್ ಮಾಡಿದಳು. ಒಂದು ವಾರ ರಜೆ ಹಾಕಿ, ಮ್ಯಾನೇಜರ್ಗೆ ಮೇಲ್ ಕಳಿಸಿ, ಬ್ಯಾಗ್ ತೆಗೆದಳು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ! ಸರ್ಪ್ರೈಸ್ ಆಗಲಿ ಎಂದು.
ಶಿವಮೊಗ್ಗದ ಬಸ್ ಹೊರಡುವಾಗ ತಿಂಗಳ ಮೊದಲ ಮಳೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಕಿಟಕಿ ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ನೀರ ಹನಿಗಳು ಓಡಿದವು. ಹೆದ್ದಾರಿ ಬಿಟ್ಟು ಕಾಡಿನ ರಸ್ತೆ ಹಿಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಗಾಳಿ ಬದಲಾಯಿತು! ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ, ಮಳೆ ತೊಳೆದ ಹಸಿರು, ಅಡಿಕೆ ತೋಟದ ಗೊಬ್ಬರ. ರೇಖಾ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಉಸಿರು ತೆಗೆದಳು.
ಇದು ಊರ ವಾಸನೆ. ಇದು ಅಮ್ಮ-ಅಪ್ಪನ ವಾಸನೆ.
ಊರು ಹತ್ತಿರ ಬಂದಂತೆ ಮನಸ್ಸು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಹಗುರಾಯಿತು.
ಮನೆ ಮುಂದೆ ಆಟೋ ನಿಂತಾಗ ರೇಖಾ ಮೊದಲು ಗಮನಿಸಿದ್ದು! ಹೊಸ ಬಣ್ಣ. ಮನೆಗೆ ತಿಳಿ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣ ಹೊಡೆದಿದ್ದರು. ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಗೊಂಚಲು ಗೊಂಚಲು ಹೂವಿನ ಗಿಡಗಳು. “ಅಮ್ಮ ಅಷ್ಟೇ! ಮನೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಂದವಾಗಿರಬೇಕು ಅಂತ” ಅವಳು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಕ್ಕಳು.
ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಸುಮ್ಮಮ್ಮ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದರು. ರೇಖಾ ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ನಿಂತರು. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಏನೋ ಮಿಂಚಿ ಹೋಯಿತು! ಸಂತೋಷ? ಕಣ್ಣೀರು? ಆಮೇಲೆ ಬಲವಂತದ ನಗು.
“ಬಂದ್ಯಾ ರೇಖಾ… ಒಳ್ಳೇದಾಯ್ತು, ಮಗಳೇ. ಒಳ್ಳೇದಾಯ್ತು.”
ರೇಖಾ ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದಳು.
ಅಮ್ಮ ತೆರೆದರು. ರೇಖಾಳನ್ನು ನೋಡಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಲ್ಲಾದರು. ಆಮೇಲೆ ಅಳು. ಬಿಕ್ಕಳಿಸುವ ಅಳು.
“ರೇಖಾ…!”
“ಅಮ್ಮ, ಯಾಕಳ್ತೀಯ?” ರೇಖಾ ನಗುತ್ತ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡಳು. “ಸರ್ಪ್ರೈಸ್ ಅಂತ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಎಲ್ಲಿ?”
“ದೇವಸ್ಥಾನ… ಸಂಜೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಹೋಗ್ತಾರೆ.”
ಅಮ್ಮನ ಗಂಟಲು ತಡೆದ ಕ್ಷಣ ರೇಖಾ ನೋಡಿದಳು! ಆದರೆ ಅರ್ಥ ಆಗಲಿಲ್ಲ.
ರೇಖಾ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಓಡಿದಳು.
ಅಪ್ಪ ಮುಖಮಂಟಪದ ಕಂಬಕ್ಕೆ ಒರಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ತುಟಿ ಅಲ್ಲಾಡುತ್ತಿತ್ತು! ಪ್ರಾರ್ಥನೆ. ಸಂಜೆ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಅವರ ಮುಖ ನೋಡಿ ರೇಖಾ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಂತಳು. ಮೊದಲಿಗಿಂತ ತೆಳ್ಳಗಾಗಿದ್ದರು. ಗಲ್ಲ ಇಳಿದಿತ್ತು. ಕಣ್ಣ ಕೆಳಗೆ ನೆರಳು.
“ಅಪ್ಪ.”
ಅವರು ತಲೆ ತಿರುಗಿಸಿದರು. ರೇಖಾಳನ್ನು ನೋಡಿ! ಕಣ್ಣರಳಿತು, ಬಾಯಿ ತೆರೆಯಿತು, ಮತ್ತೆ ಮುಚ್ಚಿತು. ಆಮೇಲೆ ಆ ನಗು! ಅದೇ ಹಳೆಯ ನಗು, ಯಾವ ಕಾಲದ ನಗು.
“ರೇಖಾ? ನೀನು… ಯಾವಾಗ ಬಂದೆ?”
“ಇಕ್ಕೇ ಇಳಿದೆ. ಅಮ್ಮ ಹೇಳ್ದ ಮೇಲೆ ಬರದಿದ್ದರೆ ಏನನ್ನಿಕೋತಿಯ?”
ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ನಿಂತಿತು. ರೇಖಾ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಅವರ ಕೈ ಹಿಡಿದಳು. ಆ ಕೈ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು! ತಣ್ಣಗಿತ್ತು.
“ನಿನ್ನ ಕಷ್ಟ ಆಗ್ತದೆ ಅಂತ ಕರಿಲ್ಲ,” ಅವರು ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳಿದರು.
“ಅಪ್ಪ, ಯಾವ ಕಷ್ಟ? ನಿನ್ನ ಮಗಳು ನೋಡೋಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.”
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮೌನ ಇಳಿಯಿತು. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿತು.
ಆ ರಾತ್ರಿ ಅಮ್ಮ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿದರು! ರೇಖಾ ಮೆಚ್ಚಿನ ಅವಲಕ್ಕಿ ಪಾಯಸ, ಅಪ್ಪನ ಮೆಚ್ಚಿನ ಸಾರು. ಮೂವರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು ಉಂಡರು. ಹಳೆಯ ಕಥೆ, ಊರ ಸುದ್ದಿ! ಗೋಪಾಲ ಮೇಷ್ಟ್ರು ನಿವೃತ್ತರಾದರು, ಸಂತೆ ಬೀದಿಯ ಹೋಟೆಲ್ ಬದಲಾಯಿತು, ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಗೋಪುರ ಬಂತು. ಮನೆ ತುಂಬ ಮಾತು, ನಗು.
ಅಪ್ಪ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತ ರೇಖಾಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು! ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ. ಯಾರಾದರೂ ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಎದ್ದಂತೆ, ಕನಸ ನಿಜ ಆಯಿತೇ ಎಂದು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವಂತೆ.
ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಅಪ್ಪ ಮಲಗಲು ಹೋದರು. “ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತೋಟ ತೋರಿಸ್ತೇನೆ” ಎಂದರು! ಮಗು ಆಟ ಬೇಡುವಂತೆ.
ರೇಖಾ ಅಮ್ಮನ ಜೊತೆ ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯುತ್ತ ಮನೆ ಒಳಗೆ ಓಡಾಡಿದಳು. ಅಪ್ಪನ ಕೋಣೆ ಹಾಗೇ ಇತ್ತು! ಹಳೆಯ ಮೇಜು, ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಫೋಟೋ, ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್. ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಒಂದು ದಪ್ಪ ನೋಟ್ಬುಕ್ ಇತ್ತು! ಕರಿ ಬಣ್ಣ, ಮೇಲೆ ಅಪ್ಪನ ಕೈಬರಹ.
ರೇಖಾ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಎತ್ತಿದಳು. ತೆರೆದಳು.
ಒಂದೊಂದು ದಿನದ ಬರಹ. ಸರಳ, ಚಿಕ್ಕ ವಾಕ್ಯಗಳು. ಅಪ್ಪ ಡೈರಿ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
“ಇಂದು ರೇಖಾ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಳು. ಅವಳ ದನಿ ಕೇಳಿ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಕೆಲಸ ಬಿಡುವಿಲ್ಲ ಅಂದಳು. ಅವಳ ಬದುಕು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ! ಅದೇ ಮುಖ್ಯ.”
“ರೇಖಾ ಈ ತಿಂಗಳು ಬರಲ್ಲ ಅಂದಳು. ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕಷ್ಟ ಅವಳಿಗಿದೆ. ನಾನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.”
“ಇಂದು ಮತ್ತೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋದೆ. ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೊಸ ಮಾತ್ರೆ ಕೊಟ್ಟರು. ರೇಖಾಗೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ! ಅವಳು ಆತಂಕ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಾರದು.”
ರೇಖಾ ಮುಂದೆ ತಿರುಗಿಸಿದಳು. ಕೈ ನಡುಗಿತು.
“ಇಂದು ಡಾಕ್ಟರ್ ಕರೆದು ಕೂರಿಸಿ ಹೇಳಿದರು. ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಮೂರನೇ ಹಂತ. ಚಿಕಿತ್ಸೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ಆರು ತಿಂಗಳು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಅಂದರು. ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಇಬ್ಬರೂ ಅತ್ತೆವು. ರೇಖಾಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬಾರದು! ಅವಳ ಜೀವನ ಹಾಳಾಗಬಾರದು.”
ರೇಖಾ ಕೊನೆಯ ಪುಟ ತೆರೆದಳು. ಅಕ್ಷರಗಳು ಮಂಜಾದವು.
“ದೇವರ ಮುಂದೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕೋರಿಕೆ! ರೇಖಾ ಒಂದು ಸಲ ಬರಲಿ. ಮಾತಾಡೋಣ. ಅವಳ ಮುಖ ನೋಡೋಣ. ಆಮೇಲೆ ಏನಾದರೂ ಆಗಲಿ.”
ನೋಟ್ಬುಕ್ ರೇಖಾ ಕೈಯಿಂದ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದಿತು.
ಅಮ್ಮ ಕೋಣೆ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅವರ ಮೌನ ಎಲ್ಲ ಹೇಳಿತು.
“ಅಮ್ಮ… ಎಷ್ಟು ದಿನ ಆಯ್ತು?”
“ಮೂರು ತಿಂಗಳ ಮೊದಲು ಗೊತ್ತಾಯ್ತು.” ಅಮ್ಮ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು! ಈ ಮಾತು ಹೇಳಲು ಮೂರು ತಿಂಗಳು ತಯಾರು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು ಎಂಬಂತೆ. “ಅವರೇ ನಿನಗೆ ಹೇಳಬೇಡ ಅಂದರು. ನೀನು ತೊಂದರೆ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಅಂತ. ಅದಕ್ಕೇ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ನೆಪ ಮಾಡಿ ನಾನು ಕರೆದೆ.”
ಹೊರಗೆ ಮಳೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಮಳೆ ಶಬ್ದ ಮನೆ ತುಂಬ ಹರಡಿತು.
ಅಪ್ಪನ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಮೆಲ್ಲನೆ ಗೊರಕೆ ಕೇಳಿಸಿತು! ಅದೇ ಹಳೆಯ, ಪರಿಚಿತ ಶಬ್ದ. ಮಗುವಾಗಿದ್ದಾಗ ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ರೇಖಾ ನಿಶ್ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದಳು! “ಅಪ್ಪ ಇದ್ದಾರೆ, ಎಲ್ಲ ಸರಿ ಇದೆ” ಎಂದು.
ಆ ರಾತ್ರಿ ರೇಖಾ ಅದೇ ಗೊರಕೆ ಕೇಳಿದಳು. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರಿತ್ತು.
ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ತೆರೆದಳು. ಮ್ಯಾನೇಜರ್ಗೆ ಮೇಲ್ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದಳು! “ಒಂದು ವಾರ ಅಲ್ಲ, ಮೂರು ತಿಂಗಳ ರಜೆ ಬೇಕು.”
ಕಳಿಸಿ ಮುಚ್ಚಿದಳು.
ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅಪ್ಪ ತೋಟ ತೋರಿಸ್ತೇನೆ ಅಂದಿದ್ದರು! ಆ ತೋಟ ನೋಡಬೇಕು. ಪ್ರತಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವರ ಜೊತೆ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಸಂಜೆ ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಮಾತಾಡಬೇಕು. ಮಳೆ ನೋಡಬೇಕು! ಅಪ್ಪನ ಗೊರಕೆ ಕೇಳಿಸುವಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತು.
ಇನ್ನು ಮೇಲೆ ಯಾವ ಡೆಡ್ಲೈನ್ ಕೂಡ ಇದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ.