ರಾತ್ರಿ ಸುಮಾರು ೧೧ ಘಂಟೆ ದಾಟಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆ ಸಣ್ಣ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಮೇಲೆ ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ನೀರಿನ ಹನಿಗಳು ಸಾಲಾಗಿ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದವು, ಹೊರಗಿನ ಬೀದಿ ದೀಪದ ಬೆಳಕು ಆ ಹನಿಗಳಲ್ಲಿ ಮುರಿದು ಚೆಲ್ಲಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಜಯ್ ತನ್ನ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಒರಗಿ, ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಯಾವುದೋ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಹೈಲೈಟ್ಸ್ ವಿಡಿಯೋ ನೋಡುತ್ತಾ ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಇಂದು ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದ ದಿನ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಪಕ್ಕದ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಪ್ರಿಯಾಳ ಮೆಲುಧ್ವನಿಯ ಲಾಲಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳ ಎರಡು ವರ್ಷದ ಮಗು ಅರ್ಜುನ್ ಇಂದು ಯಾಕೋ ರಾತ್ರಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಲಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಳೆಯ ಸದ್ದಿಗೆ ಹೆದರಿದಂತೆ ಆಗಾಗ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ. ಪ್ರಿಯಾ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ತೋಳಲ್ಲಿ ತೂಗುತ್ತಾ, “ಮಲಗು ಕಂದ, ಮಳೆ ಬೇಗ ಹೋಗುತ್ತೆ” ಎಂದು ಪಿಸುಗುಡುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಫೋನ್ ರಿಂಗಾಯಿತು. ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಹೆಸರೂ ತೋರಲಿಲ್ಲ. ಅದೊಂದು “ಖಾಸಗಿ ಸಂಖ್ಯೆ” ಕರೆ. ಇಷ್ಟು ರಾತ್ರಿ ಯಾರು ಕರೆ ಮಾಡಿರಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ವಿಜಯ್ ಕರೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ.
“ಹಲೋ?”
ಎದುರಿನಿಂದ ಒಂದು ಧ್ವನಿ ಬಂತು. ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಪರಿಚಿತ ಧ್ವನಿ. “ವಿಜಯ್, ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳು. ಅರ್ಜುನ್ನನ್ನು ಈಗಲೇ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಓಡು. ಪ್ಲೀಸ್, ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ತಡಮಾಡಬೇಡ.”
ವಿಜಯ್ಗೆ ಆಘಾತವಾಯಿತು. ಎದೆ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಬಡಿದುಕೊಂಡಿತು. “ಯಾರು ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇರೋದು? ಇದೇನು ಹುಚ್ಚುತನ?”
“ನಾನೇ, ವಿಜಯ್. ಭವಿಷ್ಯದ ವಿಜಯ್. ನಂಬಲು ಕಷ್ಟ ಆಗುತ್ತೆ ಗೊತ್ತು, ನನಗೂ ಗೊತ್ತು ಇದು ಎಷ್ಟು ಅಸಂಭವ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ಅಂತ. ಆದರೆ ಮುಂದಿನ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಮನೆ ಬೆಂಕಿಗೆ ಆಹುತಿ ಆಗುತ್ತೆ. ಗ್ಯಾಸ್ ಸಿಲಿಂಡರ್ ಸೋರಿಕೆಯಿಂದ. ನನಗೆ ಸಮಯ ಇಲ್ಲ, ವಾದ ಮಾಡೋಕೆ ಸಮಯ ಇಲ್ಲ. ದಯವಿಟ್ಟು ಹೊರಡು. ಪ್ರಿಯಾಳನ್ನೂ ಕರೆ. ನಂಬಿಕೆ ಇಡು, ಒಂದೇ ಬಾರಿ.”
ಧ್ವನಿ ತಣ್ಣಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಆತುರ ಇತ್ತು, ಭಯವಿತ್ತು. ವಿಜಯ್ಗೆ ತಣ್ಣನೆ ಬೆವರಿಳಿಯಿತು. ಈ ಧ್ವನಿ ತನ್ನದೇ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ವಿಚಿತ್ರ ಶಾಂತಿ, ಯಾವುದೋ ಗಡಿಬಿಡಿ ಮಿಳಿತವಾಗಿತ್ತು. ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ತನ್ನ ಧ್ವನಿಯ ರೆಕಾರ್ಡಿಂಗ್ಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೂ ಇದು ಬೇರೆಯೇ ಅನುಭವ. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಫೋನ್ ಕಿವಿಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ನೋಡಿದ. ಕರೆ ಇನ್ನೂ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು.
“ಏಯ್… ಹಲೋ?” ಎಂದ. ಆದರೆ ಕರೆ ಆಗಲೇ ಕಡಿತಗೊಂಡಿತ್ತು.
ಅವನ ಬುದ್ಧಿ “ಇದು ಯಾವುದೋ ಪ್ರ್ಯಾಂಕ್” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಎದೆಯ ಒಳಗೆ ಯಾವುದೋ ಅವ್ಯಕ್ತ ಭಯ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಿತ್ತು. ಏನೋ ಒಂದು ಒತ್ತಡ ಅವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿತು. ಅವನು ಎದ್ದು ಓಡಿ ಕಿಚನ್ಗೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದ. ಗ್ಯಾಸ್ ಸ್ಟೌವ್ನ ನಾಬ್ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿರುಗಿತ್ತು, ಸಣ್ಣದಾಗಿ “ಸುಯ್” ಎಂಬ ಸದ್ದಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಗ್ಯಾಸಿನ ವಾಸನೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪವಾಗಿ ಹರಡುತ್ತಿತ್ತು, ಮೊದಲು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಾರದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ.
ಅವನ ಹೃದಯ ಧಸಕ್ಕೆಂದಿತು. ಯೋಚಿಸಲು ಸಮಯವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಅವನು ಮಗುವಿನ ಕೋಣೆಗೆ ಓಡಿದ.
“ಪ್ರಿಯಾ! ಪ್ರಿಯಾ, ಬೇಗ!”
ಪ್ರಿಯಾ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಳು. ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ. “ಏನಾಯ್ತು? ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಕಿರುಚ್ತಿದ್ದೀಯ?”
“ತಕ್ಷಣ ಅರ್ಜುನ್ನನ್ನು ಎತ್ತುಕೊ. ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗೋಣ, ಈಗಲೇ. ಗ್ಯಾಸ್ ಲೀಕ್ ಆಗ್ತಾ ಇದೆ, ಅಪಾಯ ಇದೆ!”
ಪ್ರಿಯಾಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕೇಳುವ ಸಮಯವಿರಲಿಲ್ಲ; ವಿಜಯ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಭಯ ಅವಳನ್ನು ಕೂಡ ಗಾಬರಿಗೊಳಿಸಿತು. ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಳು. ಪರ್ಸ್, ಕೀ, ಏನನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ವಿವೇಚನೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮೂವರೂ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು, ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳಿಂದ ಧಡಧಡನೆ ಇಳಿದು, ಕಟ್ಟಡದಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ದೂರ ಹೋದರು. ಹೊರಗೆ ಮಳೆ ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಬಟ್ಟೆಗಳು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಒದ್ದೆಯಾದವು. ಅರ್ಜುನ್ ಬೆಚ್ಚಿ ಅಳತೊಡಗಿದ.
ಅವರು ಕಟ್ಟಡದಿಂದ ಸುಮಾರು ಐವತ್ತು ಮೀಟರ್ ದೂರ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಮೇಲಿನ ಮಹಡಿಯಿಂದ ಭಾರೀ ಸ್ಫೋಟದ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಭೂಮಿಯೇ ಅದುರಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಅವರ ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿಗಳಿಂದ ಬೆಂಕಿಯ ಜ್ವಾಲೆಗಳು ಹೊರಬಂದವು, ಕೆಂಪು-ಕಿತ್ತಳೆ ಬೆಳಕು ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಫಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ನಿವಾಸಿಗಳು ಕಿಟಕಿಗಳಿಂದ ಇಣುಕಿ ಕಿರುಚಿದರು, ಕೆಲವರು ಧಡಬಡಿಸಿ ಕೆಳಗೆ ಓಡಿ ಬಂದರು.
ವಿಜಯ್, ಪ್ರಿಯಾ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನ್ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ವಿಜಯ್ನ ಕಾಲುಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಅವನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಳುಕಿತು. ಒಂದೆಡೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ವಿವರಿಸಲಾಗದ ಭಯ. ತನ್ನ ಭವಿಷ್ಯದ ಆತ್ಮ ಹೇಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿತು? ಅದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಪ್ರಿಯಾ ಅವನ ಭುಜಕ್ಕೆ ತಲೆ ಇಟ್ಟು, “ಯಾರೋ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ರು ಅಲ್ವಾ? ಯಾರು ಅದು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. ವಿಜಯ್ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಏನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಶಾಮಕದಳ ಮತ್ತು ಪೋಲೀಸರು ಬಂದರು. ವಿಜಯ್ ಅವರಿಗೆ ಗ್ಯಾಸ್ ಸೋರಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ. ಆದರೆ ಆ ನಿಗೂಢ ಕರೆ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಮಾತೂ ಆಡಲಿಲ್ಲ. ಯಾರು ನಂಬುತ್ತಿದ್ದರು? “ಭವಿಷ್ಯದಿಂದ ಒಂದು ಕರೆ ಬಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿತು” ಎಂದರೆ ಅವರು ತನ್ನನ್ನು ಮಾನಸಿಕ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕಳಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.
ಆ ರಾತ್ರಿಯ ನಂತರ, ಅವರ ಜೀವನ ಬದಲಾಯಿತು. ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವಾರ ಉಳಿದು, ಆಮೇಲೆ ಹೊಸ ಫ್ಲ್ಯಾಟ್ಗೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆದರು. ಆದರೆ ಆ ಕರೆ ವಿಜಯ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ಮಾಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ರಾತ್ರಿ ಮಳೆ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ, ಆ ಧ್ವನಿ ಅವನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮಾರ್ದನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಮೂರು ತಿಂಗಳ ನಂತರ, ವಿಜಯ್ ಒಂದು ವಿಜ್ಞಾನ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಸೈಬರ್ ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ. ಹೊಸ ಕೆಲಸ, ಹೊಸ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಮಧ್ಯೆಯೂ ಅವನಿಗೆ ಆ ಕರೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕೆಲಸದ ಸಲುವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಆಡಿಯೋ ಫೋರೆನ್ಸಿಕ್ ಪರಿಕರಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದ ಆ ಕರೆಯ ಭಾಗಶಃ ರೆಕಾರ್ಡಿಂಗ್ ಅನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದ. ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟ ನಂತರ, ಒಬ್ಬನೇ ಕುಳಿತು ಸ್ಪೆಕ್ಟ್ರೋಗ್ರಾಮ್ ನೋಡುತ್ತಾ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕಳೆದ.
ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಿಂದ ತಿಳಿದುಬಂದದ್ದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ. ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಡಿಜಿಟಲ್ ಕುಶಲತೆಯ ಗುರುತುಗಳಿದ್ದವು. ಸ್ವಲ್ಪ ಅಸಮಪ್ರಮಾಣದ ಫ್ರೀಕ್ವೆನ್ಸಿ ಪ್ಯಾಟರ್ನ್, ಮನುಷ್ಯ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾದ ಸಣ್ಣ ಅಸ್ಥಿರತೆಗಳ ಕೊರತೆ. ಯಾರೋ ತನ್ನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು AI ಬಳಸಿ ಕ್ಲೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದರು ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಯಾರು? ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ಭವಿಷ್ಯದ ಗ್ಯಾಸ್ ಲೀಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು? ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಸಾಧನವೂ ಇಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ CCTV ಇಲ್ಲ. ಯಾರೋ ಎಲ್ಲೋ ತನ್ನನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅವನನ್ನು ಕಾಡತೊಡಗಿತು.
ಒಂದು ರಾತ್ರಿ, ತಡವಾಗಿ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ಸಿಸ್ಟಂನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಪಾಪ್-ಅಪ್ ಮೆಸೇಜ್ ಮೂಡಿತು. ಯಾವುದೇ ಆಪ್ ಅಥವಾ ಪ್ರೋಗ್ರಾಂ ಇಲ್ಲದೆ, ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾದಂತೆ ಅಕ್ಷರಗಳು ಮೈಮುರಿದುಕೊಂಡವು:
“ಹಾಯ್ ವಿಜಯ್. ಆ ದಿನ ನಿನ್ನ ಜೀವ ಉಳಿಸಿದ್ದು ನಾನೇ. ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ. ಚಿಂತಿಸಬೇಡ, ಭವಿಷ್ಯದಿಂದ ಬಂದವನಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಫೋನಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ, ಗ್ಯಾಸ್ ಸೋರಿಕೆ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದು ನಾನೇ.”
ವಿಜಯ್ನ ಬೆನ್ನಿನಲ್ಲಿ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟಿತು. ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದು ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದ. ಆಫೀಸಿನ ಆ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬೆರಳುಗಳು ಅಲುಗಾಡುತ್ತಲೇ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದ: “ಯಾರು ನೀನು? ನಿನಗೆ ಅದು ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು?”
ಉತ್ತರ ತಕ್ಷಣ ಬಂತು: “ನಿನಗೆ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹತ್ತಿರದ ವ್ಯಕ್ತಿ. ನಾನು ಒಬ್ಬ ಟೈಮ್ಟ್ರಾವೆಲರ್ ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ಡೇಟಾಬೇಸ್ಗಳ ಜಾಡು ಹಿಡಿಯುವ ಕಲಾವಿದ. ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಗ್ಯಾಸ್ ಮೀಟರ್ಗಳಿಂದ ಬರುವ ಡೇಟಾ, ಪ್ರೆಷರ್ ಸೆನ್ಸರ್ಗಳ ಲಾಗ್ಗಳು, ಇವೆಲ್ಲ ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಕ್ಲೌಡ್ ಸರ್ವರ್ಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹವಾಗುತ್ತವೆ, ಯಾರೂ ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಸುರಕ್ಷಿತ ಮಾಡಿರೋದಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಗ್ಯಾಸ್ ಮೀಟರ್ ಡೇಟಾ ಪ್ರೆಷರ್ ಡ್ರಾಪ್ ತೋರಿಸಿತು, ಸೋರಿಕೆಯ ಸ್ಪಷ್ಟ ಚಿಹ್ನೆ. ಆ ಮಾದರಿ ನೋಡಿದ ಕ್ಷಣ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು, ಸ್ಫೋಟ ಆಗೋ ಸಂಭವ ಹೆಚ್ಚಿದೆ ಅಂತ. ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕರೆ ಮಾಡಿದೆ, ನಿನ್ನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು AI ಮೂಲಕ ಕ್ಲೋನ್ ಮಾಡಿ. ನಿನ್ನಂತೆಯೇ ಮಾತಾಡಿದರೆ ನೀನು ಬೇಗ ನಂಬುತ್ತೀಯೆ, ತಡ ಮಾಡಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.”
ವಿಜಯ್ಗೆ ತಲೆ ತಿರುಗಿದಂತಾಯಿತು. ಇದು ಯಾವುದೋ ಭೂತ ಅಲ್ಲ, ಭವಿಷ್ಯದ ಆತ್ಮವೂ ಅಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ, ಡೇಟಾ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಮೂಲಕ ಆ ರಾತ್ರಿ ಅವನ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಉಳಿಸಿದ್ದ. “ಯಾಕೆ? ನೀನ್ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದೆ? ನಿನಗೆ ನಾನು ಯಾರು ಆಗಬೇಕು?” ಎಂದು ಬೆರಳುಗಳು ಬಿರುಸಾಗಿ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದವು.
ಕೆಲವು ಕ್ಷಣ ಮೆಸೇಜ್ ಬರಲಿಲ್ಲ. ವಿಜಯ್ಗೆ ಆ ಕ್ಷಣಗಳು ಯುಗದಂತೆ ಭಾಸವಾದವು. ಕೊನೆಗೆ ಅಕ್ಷರಗಳು ಮೂಡಿದವು:
“ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ನನ್ನ ಸಹೋದರ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ತಿಳುವಳಿಕೆಗೆ ಬಾರದ ಸಹೋದರ. ನಮ್ಮ ತಂದೆಗೆ ಮೊದಲ ಹೆಂಡತಿ ಇದ್ದಳು, ನಾನು ಅವಳ ಮಗ. ಆ ಮದುವೆ ಬೇಗ ಮುರಿದುಹೋಯಿತು, ನಿನ್ನ ಜನ್ಮ ಆಗೋ ಮುಂಚೆಯೇ. ನೀನು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿಯೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ನಾನು ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ದೂರ ನಿಂತು ನಿನ್ನ ಜೀವನ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ನೀನು, ನಿನ್ನ ಕುಟುಂಬ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರಲಿ ಅಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಆಸೆ.”
ವಿಜಯ್ ನಡುಗಿದ. ಅವನಿಗೆ ತಂದೆಯ ಮೊದಲ ಮದುವೆ ಬಗ್ಗೆ ಸುಳಿವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ತಂದೆ ತೀರಿಹೋಗಿ ಆಗಲೇ ಆರು ವರ್ಷ ಆಗಿತ್ತು; ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೊಸ ಸತ್ಯಗಳು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಅವನಿಗೆ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. ಬೆರಳುಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವನು ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದ: “ನಿನ್ನ ಹೆಸರೇನು? ನಾವು ಭೇಟಿ ಆಗಬಹುದಾ?”
“ನನ್ನ ಹೆಸರು ಸಮೀರ್. ನಾನು ಇಲ್ಲಿಂದ ದೂರ ಇಲ್ಲ, ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲೋ ಇದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮಾಡುವುದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ. ಕೇವಲ ನಿಮ್ಮ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಇನ್ನು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಡ, ವಿಜಯ್. ಕೆಲವು ಸತ್ಯಗಳು ನೆರಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ. ಆದರೆ ಒಂದು ಮಾತು ನೆನಪಿಡು! ಬೇಕಾದಾಗ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬರಬಹುದು. ವಿದಾಯ.”
ಪರದೆಯ ಮೇಲಿನ ಅಕ್ಷರಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾಯವಾದವು, ಒಂದೊಂದಾಗಿ, ಯಾರೋ ಅವುಗಳನ್ನು ಅಳಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ. ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮತ್ತೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಡೆಸ್ಕ್ಟಾಪ್ಗೆ ಮರಳಿತು, ಏನೂ ನಡೆದಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ.
ವಿಜಯ್ ಸ್ತಬ್ಧನಾಗಿ ಕುಳಿತ. ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಾತ್ರಿಯ ದೀಪಗಳು ಮಂಜಿನಲ್ಲಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನ ಜೀವ ಉಳಿಸಿದ್ದು ಭವಿಷ್ಯದ ತಾನಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತನಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರದಿದ್ದ ಅಣ್ಣ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವನನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಡಿತು. ಕೃತಜ್ಞತೆ, ಕೋಪ, ಕುತೂಹಲ! ಎಲ್ಲವೂ ಮಿಶ್ರವಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ಭಾರವಾಯಿತು. ತಂದೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ಅವರ ಹಿಂದಿನ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ತಾನು ಎಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ತಿಳಿದಿದ್ದೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ಅವನಿಗೆ ಕಸಿವಿಸಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿತು.
ಆ ರಾತ್ರಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ, ಪ್ರಿಯಾ ಇನ್ನೂ ಎಚ್ಚರವಾಗಿದ್ದಳು. “ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ತಡ? ಮುಖ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಕಳೆಗುಂದಿದೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. ವಿಜಯ್ ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ನೋಡಿದ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಆ ಕರೆ, ಆ ಮೆಸೇಜ್, ಸಮೀರ್ ಎಂಬ ಅಪರಿಚಿತ ಅಣ್ಣ. ಆದರೆ ಮಾತುಗಳು ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅವನು, “ಏನಿಲ್ಲ, ಕೆಲಸ ಜಾಸ್ತಿ ಇತ್ತು” ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಮಲಗಲು ಹೋದ.
ಅರ್ಧರಾತ್ರಿಯ ನಿಶ್ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ, ಮಳೆಯ ಸದ್ದಿನ ನಡುವೆ, ಅರ್ಜುನ್ ಮಲಗಿದ ಕೋಣೆಯ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತು ವಿಜಯ್ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಸಮೀರ್ ಎಲ್ಲೋ ಇದ್ದಾನೆ, ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾನೆ. ಒಂದೆಡೆ ಆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಗೆ ಚಿರಋಣಿಯಾಗಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಯಾರೋ ತನ್ನ, ತನ್ನ ಮಗನ, ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಪ್ರತಿ ಚಲನೆಯನ್ನೂ ಡೇಟಾದ ಮೂಲಕ ಗಮನಿಸಬಲ್ಲ ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ಬೆನ್ನುಮುರಿಯುವಂತಿತ್ತು. ತಾನು ಈ ಹೊಸ ಸಂಬಂಧದ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ ಎಂಬ ದ್ವಂದ್ವದಲ್ಲಿ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಮುಳುಗಿತು.
ಫೋನಿನ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮಾತ್ರ ಕಪ್ಪಾಗಿತ್ತು, ಮತ್ತೆ ಯಾವುದೇ ಕರೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ನ ಮೇಲೆ ಮುಚ್ಚದೆ ಬಿಟ್ಟ ಬ್ರೌಸರ್ ಟ್ಯಾಬ್ನಲ್ಲಿ, ಗಮನಿಸದೆ ಇದ್ದ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ, ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಆಕ್ಟಿವ್ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಹಸಿರು ಬೆಳಕು ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರೋ, ಎಲ್ಲೋ, ಈಗಲೂ ನೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೇನೋ..!